Plofkip en plofmens 

Obese kind

Maar eens de stap gemaakt om ook eens te bloggen. Belangrijkste hindernis is de factor tijd. Laat ik mijn ambitie niet te hoog neerzetten en beginnen met 1 blog per maand. En als het lukt iets vaker.

Plofmensen is het thema. Ik maak mij daar namelijk net zo druk over als anderen dat kunnen over plofkippen. Want wat is nu werkelijk het verschil?

Plofkippen worden van jongs af aan vetgemest met voedsel wat niet direct gezond is maar wel een snelle stijging van het gewicht veroorzaakt. En plofkippen leven over het algemeen met z’n allen in een kleine ruimte. Lekker economisch en je beweegmogelijkheden zijn gering. Verbruik je er tenminste ook niet teveel energie. En dat economische belang staat voorop. Niet de gezondheid van de kippen.  Zo snel mogelijk iets aan die kippen verdienen, dat is de belangrijkste drijfveer. En plofkippen worden sneller ongezond, maar dat is een bijkomstigheid. Probleempje is dan wel weer dat ze meer geneesmiddelen nodig hebben, vooral antibiotica. En hun botten? Die kunnen het gewicht nauwelijks nog dragen.

Ik zie een overeenkomst als ik kijk naar onze kinderen en volwassenen. Ook die krijgen ongezond eten en hebben een ongezonde stijging van hun gewicht. Bewegen doen ze ook al minder en hun gezondheid is ook al tanende. En daardoor zijn de plofmensen net als hun plofbroeders meer afhankelijk van medicijnen. En als ze wat ouder worden hebben hun gewrichten ook problemen en verslijten eerder.  Ook die kunnen het gewicht niet meer aan. En het hart van plofmensen heeft net als bij plofkippen ook een probleem. Enige verschil is dat het zonde is ze te slachten, levend en ziek is er meer aan te verdienen.

En dat is het mooiste; dat we, net als bij de plofkippen, er ongelooflijk veel geld aan kunnen verdienen. Vaak niet de plofmensen zelf, alhoewel je in de top van de maatschappij ook opvallend veel plofmensen ziet. Maar het zijn vooral de bedrijven, zoals de voedingsindustrie, de gezondheidszorg, de fabrikanten van hulpmiddelen, allerlei projectorganisaties en natuurlijk de staatskas zelf.

Dus wie haalt het in zijn hoofd de plofmens met de gouden eieren te slachten?

Maar wat mij het meeste verbaasd is de rol van de politiek, de hoeder van onze samenleving. Die schreeuwen moord en brand als er een plofkip wordt verkocht, willen allerlei regels en starten uitbundige campagnes, leggen boetes op. Ik vraag mij dan wel af of de politiek zich nog realiseert dat de mens ook een dier is. En Wakker Dier zich misschien eens meer zorgen moet maken over het dier aan het eind van de voedselketen, de plofmens. Realiseren organisaties als de Partij voor de Dieren zich wel hoe de keten in elkaar zit? Zij doen alsof de plofmens geen onderdeel uitmaakt van die keten, er los van staat. Terwijl hun acties en verhaal veel geloofwaardiger zou zijn en meer draagvlak zou krijgen als zij zouden uitleggen dat alle verbeteringen die zij nastreven vooral gericht zijn op een gezonde voedselketen en leefomgeving. En minder plofmensen.

Op die manier maken al die losse individuele acties daar een onderdeel van uit En maken zij zich in feite dus vooral druk over het meest kwetsbare dier aan het eind van de keten, de plofmens. Het zou helemaal niets afdoen aan de zaak waar zij voor staan, die zou er zelfs sterker van worden. En de dieren, het milieu en onze natuur? Die zouden natuurlijk ook beter af zijn.

Ik weet zeker dat als ik morgen mijn honden alcohol te drinken geef, in een rookrijke ruimte stop of junkfood en vooral koekjes geef ik morgen in de Telegraaf sta als dierenbeul en alle dierorganisaties moord en brand schreeuwen. En het zou mij niet verbazen als er Kamervragen worden gesteld.

Maar bij een paar miljoen Nederlandse plofmensen is dat geen probleem. Je zou bijna wensen dat je een ander dier was.