Grieken wel aflossingsvrije lening, Nederlandse huiseigenaren niet.

Grieken niet, huiseigenaren wel aflossen

Het nieuwe kabinet heeft de aftrekbaarheid van de hypotheek beperkt. Op zich is een dergelijk besluit een keuze, maar keuzes moeten wel een basis hebben.

Een lening hoort verantwoord te zijn en is er om af te lossen is de gedachte. Ook de economische gemeenschap, met name het IMF maar ook dhr Klaas Knot en vele anderen, drong al langer aan op het aflossen van hypotheken en het beperken van de aftrekbaarheid.

Uiteindelijk is dit kabinet gezwicht voor alle druk. Al eerder werden de regels voor een nieuw spel gewijzigd en werd de aftrekbaarheid van nieuwe hypotheken alleen nog toegestaan als er een aflossing in maximaal 30 jaar tegenover staat.

De overheid dient zich altijd te laten zien als een betrouwbare en consequente partner. Het is al de vraag of zij dat is voor al die mensen op basis van de oude spelregels van de overheid (hypotheekrente aftrek zonder beperkingen) hun leven en toekomst hebben ingericht. Immers de overheid wijzigt eenzijdig de spelregels tijdens het lopende spel en niet alleen een nieuw te starten spel. Met alle gevolgen van dien.

Maar inmiddels is men ook bezig de weg vrij te maken voor het kwijtschelden van de Griekse schuld. Vandaag nog bij monde van Coen Teulings, directeur van het CPB. En dus dringt zich steeds meer de vraag op waarom de schulden die Griekenland heeft straks wel moeten worden kwijtgescholden. Dat zouden al die huiseigenaren ook wel willen.

Het is een duidelijke kwestie van meten met twee maten, los van het verschil in ernst en verhouding. Het principe blijft hetzelfde: een lening moet worden afgelost. Als dat geldt voor de burger dan ook zeker voor overheden. Zij moeten het goede voorbeeld geven. Daarbij waren de afspraken met de Grieken vooraf heel helder, net zoals voorheen voor huiseigenaren. In beide gevallen lijkt de overheid haar eigen afspraken eenzijdig te wijzigen. Wat overigens wel consequent is maar ten ene male onjuist. Marchanderen de overheden met de normen en waarden die ten grondslag liggen aan hun beleid dan zal de burger de overheid niet vertrouwen en al helemaal niet steunen.

En krijgen overheden de rekening uiteindelijk gepresenteerd, niet alleen in de verkiezingsuitslagen maar ook in consumentenvertrouwen onrust en vermindering van het sociale draagvlak.  Een maatregel is makkelijk genomen, maar overheden en beleidsmakers zouden zich meer moeten realiseren welke normen en waarden ten grondslag liggen aan besluiten en zich bewust zijn van de verstrekkende gevolgen voor de maatschappij als geheel.