Lichtsnelheid wel of niet maximum?

Lichtsnelheid wel of niet maximum?

Sinds Einstein en de relativiteitstheorie wisten we het absoluut zeker: niets maar dan ook niets kan sneller dan het licht. De hele wetenschappelijke wereld is opgebouwd rondom deze zekerheid: theorieën, aannames en verklaringen zijn altijd opgebouwd vanuit deze centrale zekerheid. Alleen, Einstein had slechts een theorie, maar geen middelen om te bewijzen dat zijn theorie ook in de praktijk geldig was, alleen theoretische onderbouwingen. Die middelen zijn er pas een aantal jaren met de deeltjesversneller CERN als belangrijkste middel. En wat blijkt, er zijn wel degelijk deeltjes te vinden die sneller gaan dan het licht. Uiteraard werd bij die eerste meting meteen sceptisch gereageerd vanuit de hele wetenschappelijke wereld. Dit zou het fundament onder de wetenschap vandaan halen. En dus een tweede meting, terwijl alle deskundigen alvast een document schreven om te onderbouwen dat het niet kon. De tweede meting en het document kwamen ongeveer gelijktijdig naar buiten. In het document werd betoogd dat het onmogelijk was dat deeltjes sneller gingen dan het licht. Als dat zo zou zijn dan moesten de deeltjes energie verliezen tijdens hun tocht, wederom een theoretische aanname. En aangezien zij dat niet deden gingen zij niet sneller dan het licht. Een bijzondere redenering. De wetenschappelijke meting van de snelheid wordt niet aangenomen, omdat er op theoretische gronden energie moet worden verloren. Dus een nieuwe aanname wordt gebruikt om een oude in stand te houden in plaats van de meting zelf te geloven. Een buitenstaander zou zeggen dat de theorie dat deeltjes hun energie verliezen bij het doorbreken van de lichtsnelheid kennelijk niet juist is en dat deze moet worden heroverwogen. Binnen de wetenschap geldt: meten is weten, maar kennelijk alleen als daarmee een bevestiging is van de geldende dogma’s en overtuigingen. Zo moet men zich hebben gevoeld toen Columbus zei dat de aarde rond was en Galilei zei dat de aarde om de zon draaide in plaats van andersom. Scepsis, ongeloof en tegenwerking viel hen ten deel. De wetenschap lijkt in dat opzicht geen vooruitgang te boeken. Op hetzelfde moment werden de resultaten van de tweede meting bekend en wederom waren de deeltjes sneller dan het licht. En wederom namen de deeltjes niet in energie af bij het doorbreken van de lichtsnelheid. Waarschijnlijk komt er weer een nieuw document met nieuwe aannames om te onderbouwen waarom meten is weten in dit geval niet opgaat. Waarschijnlijker is het echter, dat deeltjes kennelijk hun energie niet hoeven te verliezen als zij sneller gaan dan het licht. Maar dat past niet binnen het dogma.

Vervolg

Inmiddels is er een bericht verschenen dat er toch een meetfout was, een klein bericht. Dat terwijl de eerdere onderzoekers maandenlang er alles aan hebben gedaan een meetfout uit te sluiten en het verschijnsel niet 1 keer maar 2 keer is vastgesteld. Op z’n minst moeten er nog een aantal experimenten worden gedaan, bijvoorbeeld in Japan en de VS.
Maar ongeacht of het wel of niet een meetfout is illustreert het voorbeeld hoe in de wetenschap wordt omgegaan met nieuwe inzichten die niet passen in het geldende dogma. Direct komt een tegenbeweging op gang om, desnoods alleen maar theoretisch, alles tegen te spreken. Zonder dat we het werkelijk weten of meten maar simpelweg omdat het niet past in het dogma. We moeten nu niet denken dat het alleen in deze wetenschap voorkomt, het is een universeel kenmerk van een gesloten wetenschap. Deze keer is het onderzocht, daarvoor was het te groot om te negeren. Maar meestal volstaat een quorum hooggeleerde heren die het tegendeel beweren zonder dat er overtuigend bewijs hoeft te worden geleverd. Hun mening is vaak al voldoende. En als er dan al een controle komt is één meting al voldoende om de discussie af te sluiten. En verder te kunnen gaan in het oude dogma. Die manier van reageren wordt hier prachtig getoond.

Leave a Reply